Odszedł od nas nieodżałowany Kolega, jeden z najbardziej zasłużonych dla drogownictwa Polski południowo – wschodniej mgr inż. Edward Łukawski.
Edward Łukawski (popularnie Edziu) urodził się 12 kwietnia 1939 r.w Kielcach. Po ukończeniu kieleckiej szkoły podstawowej im. Stanisława Staszica oraz I Liceum Ogólnokształcącego im. Stefana Żeromskiego w Kielcach, w roku 1957 rozpoczął studia w Politechnice Krakowskiej na Wydziale Budownictwa Lądowego. Od początku wybrał sobie specjalizację – komunikacja. Już w czasie studiów zapowiadał się dobrze. Należał do grupy pięciu studentów komunikacji, który w przewidywanym okresie pięciu lat, z liczby pięćdziesięciu sześciu studentów tej specjalności ukończyli studia w planowanym terminie.
Udzielał się także jako sportowiec, reprezentując barwy Politechniki Krakowskiej w Akademickim Związku Sportowym i to z sukcesami w siatkówce mężczyzn oraz w piłce nożnej.
Po ukończeniu studiów, w 1962 r. powrócił do Kielc, gdzie podjął pracę w kieleckim Przedsiębiorstwie Robót Inżynieryjnych (potocznie „kapri”).
W międzyczasie poznaje swą przyszłą żonę, rzeszowiankę ze Staroniwy i za głosem serca przenosi się do Rzeszowa. Tam, od 1967 r. rozpoczyna pracę i karierę zawodową w rzeszowskim Biurze Projektów Budownictwa Komunalnego jako: początkowo starszy asystent projektanta, projektant, później starszy projektant i w końcu kierownik zespołu drogowego. Trudno byłoby znaleźć w ówczesnym województwie rzeszowskim powiat, w którym by nie zaprojektował jakiejś drogi bądź ulicy. Był autorem wielu projektów ulic miasta Rzeszowa, w tym głównie wszystkich wylotów z miasta oraz trasy głównej przez Rzeszów. Uczestniczył w wielu opracowaniach konkursowych i koncepcyjnych, z których ponad osiemdziesiąt procent zostało zrealizowanych albo bezpośrednio przez Edzia albo według Jego koncepcji przez kolegów z branży.
Rzeszów rozwijał się w szybkim tempie i z małego „grajdołka” stawał się prawdziwie wojewódzkim miastem, a jak wiemy, układ komunikacyjny stanowi rdzeń miasta. Oprócz Rzeszowa, Kolega Edward „polubił” takie miasta jak np.: Stalowa Wola, Mielec, Sanok, Kolbuszowa i Jarosław i tam zaprojektował wiele budowli drogowych. Specjalizował się głównie w ulicach, ale i drogi pozamiejskie nie były Mu obce.
Poza pracą w Biurze Komunalnym (zwyczajowa nazwa Biura Projektów Budownictwa Komunalnego) udzielał się jako weryfikator projektów w Biurze Projektów Budownictwa Ogólnego „Miastoprojekt”, w Biurze „Inwestprojekt” oraz współpracował z wieloma innymi pracowniami projektowymi poza Rzeszowem. Współdziałał także z wieloma rzeszowskimi (i nie tylko) architektami w zakresie rozwiązywania problemów komunikacyjnych na projektowanych przez nich osiedlach. W latach 1992 – 1998 był aktywnym członkiem Wojewódzkiej Komisji Urbanistyczno – Architektonicznej w Urzędzie Wojewódzkim w Rzeszowie.
Zawsze chętny do współpracy, pomocny w rozwiązywaniu problemów, kompetentny w podejmowaniu przez siebie decyzji zawodowych. Niezależnie od tego, koleżeński, sympatyczny w obyciu zdołał obdarzyć wszystkich kolegów swoja pogodą ducha a gdy pojawiały się problemy, zawsze znajdował ich owocne rozwiązanie.
W 2004 r. przeszedł na emeryturę, ale swojej pracy zawodowej nie przerwał i praktycznie do 2015 r. był czynnym drogowcem. Potem choroba uniemożliwiła Mu dalsze wykonywanie zawodu.
Oprócz absorbującego życia zawodowego, z wielkim zaangażowaniem udzielał się społecznie. Był aktywnym członkiem rzeszowskiego oddziału Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Komunikacji Rzeczpospolitej Polskiej. Od 1985 roku czynny Rzeczoznawca SITK w specjalności „Układy komunikacyjne w miastach”, w ramach działalności gospodarczej SITK, wykonał wiele projektów, ekspertyz, opinii a także je weryfikował.
Po przejściu na emeryturę działał w Klubie Seniorów. Był jego duszą, a także inspiratorem i organizatorem corocznych spotkań seniorów. Angażował się w te imprezy osobiście, choćby przez własne występy wokalne, wśród których niezapomniana zostanie Jego „Ninon”. W uznaniu Jego zasług w pracy na niwie Stowarzyszenia, w 2006 r. uhonorowany został przez Zarząd Krajowy SITK godnością Zasłużonego Seniora SITK.
Od początku istnienia Podkarpackiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, jako członek PDK OIIB uczestniczył aktywnie w jej pracach, np. w ramach działalności Sądu Dyscyplinarnego Izby.
Swoje życie zawodowe poświęcił ziemi rzeszowskiej. Był znanym i lubianym inżynierem.
Bardzo długo i dzielnie zmagał się z problemami kardiologicznymi (przeszedł trzy zawały). Niestety, nawet wszczepiony niedawno rozrusznik nie był w stanie pokonać pogarszającego się stanu serca. Zmarł 20 kwietnia 2018 r., pozostawiając w żałobie rodzinę oraz liczne grono kolegów i przyjaciół.
Wszyscy, którzy mieli możliwość poznać Edzia i z Nim współpracować, zachowają Go we wdzięcznej pamięci, nie tylko jako wybitnego drogowca, ale również dobrego i mądrego Człowieka.
Cześć Jego pamięci! Odpoczywaj w spokoju, niedługo się spotkamy…